📼 ULICA KROKODYLI (1986) 🔻 🆂ꜰɪʟᴍᴏᴡᴀɴɪ ⑥③
Buszując po odmętach internetu w poszukiwaniu kolejnych adaptacji prozy Brunona Schulza, natrafiłem na „Ulicę Krokodyli” - krótkometrażowy film animowany braci Quay, wykonany metodą poklatkową. Co ciekawe, twórcy ci wrócili do Schulza w 2024 roku, biorąc na tapet „Sanatorium pod Klepsydrą”, zekranizowane po raz pierwszy w 1973 roku przez Wojciecha Hasa. Quay postawili oczywiście na animację - tym razem pełnometrażową - ale dziś skupmy się na niepozornej „Ulicy Krokodyli”.
Nie tak dawno, bo ledwie w grudniu 2025 roku, trafiłem na YouTubie na studencką animację „Samotność”. Było to straszne gówno nasączone bylejakością. Nic więc dziwnego, że do kolejnej animowanej adaptacji Schulza podchodziłem z pewnymi obawami. Na szczęście już pierwsza minuta je rozwiała. „Ulica Krokodyli” braci Quay to świetnie zrealizowana adaptacja jednego z najbardziej mrocznych i przepełnionych grozą tekstów Brunona Schulza.
Ten mrok - choć w nieco innej, bardziej psychodelicznej postaci - Timothy i Stephen Quay oddali w swojej krótkometrażowej animacji poklatkowej. Film jest niemy, ale absolutnie nie stanowi to problemu. Bracia doskonale operują obrazem i muzyką, które wykonują tu gigantyczną pracę. Całość sprawia wrażenie gotyckiej wersji Kingsajzu - świata jaki z powodzeniem mógłby stworzyć David Lynch.
To skojarzenie nie jest zresztą przypadkowe. Jeśli pamiętacie wczesne, lynchowskie krótkometrażówki - „Głowę do wycierania” czy „Człowieka słonia” - to "Ulica Krokodyli" jest utrzymana właśnie w takim klimacie, który podkręca scenografia z odzysku.
Całość robi znakomite wrażenie i wywołuje przyjemny dreszcz niepokoju. Mnie ten obraz kupił - i Wam również go polecam.
_banner.jpg)
Komentarze
Prześlij komentarz