📚 ZIEMIOŻERCZYNI | Dolores Reyes 🔻🅾ᴘɪɴɪᴀ
To jeden z tych tytułów, którym nie chcę poświęcać zbyt wiele uwagi, bo zwyczajnie szkoda mi czasu i energii. Tak już mam ze słabymi książkami - wysysają ze mnie dobre chęci i optymizm, więc szybko muszę zalać je dobrą literaturą, żeby pozbyć się tego cierpkiego posmaku marności. Tak właśnie było podczas lektury „Ziemiożerczyni” zupełnie nieznanej mi Dolores Reyes. Diabeł mnie podkusił, żeby sięgnąć po tę książkę, a właściwie to Prime Video, kiedy zobaczyłem, że na platformie pojawiła się jej ekranizacja. Do serialu nie będę się odnosił, bo jeszcze go nie widziałem, ale o literackim pierwowzorze powiem kilka słów.
Sam pomysł z małą jasnowidzką jest jednak całkiem niezły. Gdyby ubrać go w bardziej przekonujące ramy, mógłby mieć ręce i nogi. Reyes próbuje dodać warstwę społeczną, stąd trafiamy do argentyńskich slumsów, i to faktycznie mogłoby zadziałać, gdyby było lepiej napisane. Tymczasem dostajemy dość toporne pióro, a kolejne sceny często nie mają ze sobą wiele wspólnego, przypominając raczej paradokumentalne seriale niż spójną opowieść.
„Ziemiożerczyni” sprawia wrażenie bardziej zarysu powieści - szkicu, szkieletu - niż pełnoprawnej historii. W efekcie jest mizernie i słabo, a jedyne, czego naprawdę szkoda, to twardej oprawy i przepięknej wyklejki. Moja rekomendacja: omijać jak Damien Thorn kościoły.
Komentarze
Prześlij komentarz