MROCZNE STRONY

LATARENKI ROZŚWIETLAJĄ MROK Klaudia Zacharska kojarzy się głównie z ciekawymi, wciągającymi historiami z dreszczykiem, ale przeznaczonymi dla dorosłych. „ Kantata ”, „ Sepia ”, „ Nieśmiertelni ” czy „ Przeklęte trumny zawsze są zamknięte ” - choć pojawiają się w nich dziecięcy bohaterowie, którzy często odgrywają ważne role - raczej nie są książkami, które przeczytalibyście dzieciom przed snem. No chyba że było wyjątkowo niegrzeczne, a Wy, w przypływie niepohamowanego okrucieństwa, chcecie, żeby narobiło w portki. 😄

  TWIN PEAKS NAD WISŁĄ Lato to dobry czas, aby nadrobić książkowe zaległości. Zwłaszcza gdy w swoich długich momentach przypomina jesień. Żeby nie było - ja nie narzekam. Wręcz przeciwnie. Taka aura sprawia, że czuję się dobrze. Nie znoszę za to upałów i czasem tak sobie myślę, że chyba w poprzednim życiu mieszkałem w Skandynawii...

FANTASY SPRZED 2740 LAT C hyba pisanie o klasyce w upalny letni dzień powinno być sportem ekstremalnym. Treningi należałoby poprzedzić kompleksowymi badaniami lekarskimi, testami wydolnościowymi i Bóg wie czym jeszcze. Ale nawet bez tego spróbuję opowiedzieć Wam o „Odysei” Homera możliwie prosto, bez zbędnego analizowania każdej księgi i każdej strofy.

RODZINNE TAJEMNICE ZAMKNIĘTE MIĘDZY STRONAMI Wreszcie znalazłem chwilę, aby opowiedzieć Wam o pewnej wyjątkowej książce, i mam nadzieję, że nikt ani nic nie odwiedzie mnie teraz od komputera. Mimo że minęło już kilka dni, odkąd odłożyłem ją na regał, ta opowieść wciąż we mnie rezonuje, przywołując emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury. Dzisiaj opowiemy sobie o powieści "Pamiętam tylko ogień" Anny Musiałowicz. To książka z 2025 roku wydana przez PulpBooks. Fanem tego wydawnictwa raczej nie zostanę i to z kilku powodów, ale nie chciałbym poświęcać wydawcy zbyt wiele uwagi. Wystarczy, że powiem, iż Ania zasługuje na to, by trafiać lepiej, i trzymam kciuki, aby przy każdej kolejnej książce właśnie tak się działo.

  NIE ODKŁADAJ ZACHARSKIEJ NA PÓŹNIEJ Minęły ponad trzy lata, odkąd ostatni raz sięgnąłem po książkę Klaudii Zacharskiej. Byli to " Nieśmiertelni ", których miałem przyjemność objąć patronatem. Później jakoś tak się złożyło, że z jednej strony trochę odszedłem od grozy, z drugiej zaś natłok nowych książek trochę mnie przytłaczył, więc tę Klaudię zawsze odkładałem "na później", a potem jeszcze na później i jeszcze... tak pyknęły trzy lata. W sumie szmat czasu. Klaudia zdążyła umościć się w nowym wydawnictwie i nastukała sześć kolejnych powieści. Ale przyszło lato, więc to dobry moment, aby przedsięwziąć nowe postanowienia. Wiecie, z tych noworocznych bardzo często nic nie wychodzi, więc wpadłem na pomysł, aby mniej lub bardziej ambitne plany snuć co pół roku. Czy to w czymś pomoże? Pewnie nie, ale przynajmniej przyczynię się do tego, że piekło będzie lepiej wybrukowane. A co tam, dołożę kilka kostek dobrych chęci i... niech się kręci. 😉

Ostatnio postanowiłem wrócić do jednej z moich ulubionych powieści Stephena Kinga. Nie mam ich zbyt wiele, bo sam King rzadko naprawdę zwala mnie z nóg. Ale „Zielona Mila” to właśnie jedna z tych nielicznych historii, która wzbudza emocje, zachwyca klimatem i pokazuje autora balansującego między fantastyką a literaturą piękną. "Zielona Mila" to chwytająca za serce opowieść, którą poznajemy z perspektywy Paula Edgecombe'a - dziś już staruszka, a w latach 30. XX wieku szefa strażników bloku śmierci.