MROCZNE STRONY

  NIE ODKŁADAJ ZACHARSKIEJ NA PÓŹNIEJ Minęły ponad trzy lata, odkąd ostatni raz sięgnąłem po książkę Klaudii Zacharskiej. Byli to " Nieśmiertelni ", których miałem przyjemność objąć patronatem. Później jakoś tak się złożyło, że z jednej strony trochę odszedłem od grozy, z drugiej zaś natłok nowych książek trochę mnie przytłaczył, więc tę Klaudię zawsze odkładałem "na później", a potem jeszcze na później i jeszcze... tak pyknęły trzy lata. W sumie szmat czasu. Klaudia zdążyła umościć się w nowym wydawnictwie i nastukała sześć kolejnych powieści. Ale przyszło lato, więc to dobry moment, aby przedsięwziąć nowe postanowienia. Wiecie, z tych noworocznych bardzo często nic nie wychodzi, więc wpadłem na pomysł, aby mniej lub bardziej ambitne plany snuć co pół roku. Czy to w czymś pomoże? Pewnie nie, ale przynajmniej przyczynię się do tego, że piekło będzie lepiej wybrukowane. A co tam, dołożę kilka kostek dobrych chęci i... niech się kręci. 😉

Ostatnio postanowiłem wrócić do jednej z moich ulubionych powieści Stephena Kinga. Nie mam ich zbyt wiele, bo sam King rzadko naprawdę zwala mnie z nóg. Ale „Zielona Mila” to właśnie jedna z tych nielicznych historii, która wzbudza emocje, zachwyca klimatem i pokazuje autora balansującego między fantastyką a literaturą piękną. "Zielona Mila" to chwytająca za serce opowieść, którą poznajemy z perspektywy Paula Edgecombe'a - dziś już staruszka, a w latach 30. XX wieku szefa strażników bloku śmierci.

  film na podstawie powieści TO NIE JEST KRAJ DLA STARYCH LUDZI Cormaca McCarthy'ego To jedna z najlepszych ekranizacji powieści, jakie widziałem, i jeden z najmocniejszych filmów XXI wieku. Brutalny, mroczny i bezkompromisowy - taki właśnie jest „To nie jest kraj dla starych ludzi” , oparty na wyśmienitej powieści Cormaca McCarthy'ego. Film to dzieło braci Coen - gości, którzy dali nam pierwsze "Fargo" - to kinowe, a nie serial. Mieli też kilka wpadek, ale generalnie lubię ich filmy i wypatruję kolejnych ich dzieł.

TRUDY ŻYCIA POCZĄTKUJĄCEGO HIENIARZA Wydawałoby się, że powieść łotrzykowska odeszła w zapomnienie; że to gatunek wymarły niczym dinozaur drepczący po Pustyni Gobi. Nic bardziej mylnego. Od czasu do czasu trafia nam się jakieś zagubione jajo, z którego wykluwa się całkiem ciekawy okaz, a takim właśnie okazem wydaje się być „Wskrzesiciel” debiutującej A. Rae Dunlap.

W MIEŚCIE GŁODU, STRACHU I TAJEMNIC Na koniec roku szkolnego Wydawnictwo Skarpa Warszawska przygotowało nie lada gratkę dla fanów powieści Krzysztofa Bochusa i uraczyło nas zupełnie nowym wydaniem „Wachmistrza”. Dla niewtajemniczonych: to jednym z dwóch prequeli cyklu o Christianie Abellu, otwartego w 2017 roku przez „Czarny manuskrypt”. „Wachmistrz” z kolei pierwotnie ukazał się w 2020 roku, a w 2021 roku doczekał się bezpośredniej kontynuacji w postaci „Wachmistrza: Dogrywki”. I już teraz mogę Wam zdradzić, że drugi „Wachmistrz” również ukaże się w nowym layoucie. Nie wiem tylko, czy na tym Skarpa Warszawska poprzestanie, czy wznowi również pozostałe powieści z radcą kryminalnym Abellem. Po cichu liczę, że zdecyduje się na to drugie, bo nowa szata graficzna zachwyca i przyciąga spojrzenie.

  NOWA KREW STAREJ LEGENDY. CONAN PONOWNIE CHWYTA ZA MIECZ Byłem mocno zaskoczony, gdy Wydawnictwo Vesper zapowiedziało kolejny tom opowieści o Conanie z Cymerii. Wydawało mi się, że wszystko zostało już opowiedziane - może poza fanowskimi historiami, które niekoniecznie nadają się do „barbarzyńskiego” kanonu. Tymczasem okazało się, że kilka lat temu, bo w 2022 roku, Conan powrócił w pełnowymiarowej powieści. Co ciekawe, jest ona prequelem ostatniej noweli Roberta E. Howarda, częściowo opublikowanej już po samobójczej śmierci autora w czerwcu 1936 roku.

  O PRZYJAŹNI, TĘSKNOCIE I KILKU MAGICZNYCH CUKIERKACH   Ostatnio w moje ręce trafiła książka, która może nie tyle zrobiła na mnie wielkie wrażenie, ile sprawiła, że zrobiło mi się cieplej na serduchu. Tą książką są „Bursztynowe Słodycze Magiczne” debiutującej Hiyoko Kurisu. To niewielki zbiór sześciu opowiadań, które łączy postać Kogetsu i jego niezwykłego sklepiku o nazwie Bursztynowe Słodycze Magiczne.

Moja relacja z Markiem Krajewskim, a raczej z jego książkami, jest dość specyficzna, ponieważ opiera się na... nieregularności. Wielokrotnie wracałem do twórczości tego autora, by później robić sobie kilkuletnie przerwy. Ta ostatnia trwała aż sześć lat. Niedawno, odkurzając regał, natrafiłem na nieprzeczytane tomy z Mockiem i Popielskim i pomyślałem: może czas wrócić do Krajewskiego?

Książki Cormaca McCarthy’ego chodziły już za mną od jakiegoś czasu. Wiele miesięcy temu dorwałem za niewielkie pieniądze „Drogę”, „Pasażera” i „Stellę Maris”, a potem wpadłem na kolejną okazję i dokupiłem powieść „To nie jest kraj dla starych ludzi”. Ostatnio sięgnąłem po tę ostatnią i przepadłem.

  film na podstawie powieści TO Stephena Kinga Gdy tylko pojawiły się pierwsze wzmianki o tym, że Muschietti zaczyna kręcić serial osadzony w uniwersum "To", a wszyscy fani Stephena Kinga już sięgali po żele nawilżające, aby uczcić tę wiekopomną chwilę solidnym brandzlowankiem, u mnie zaczęła mrugać wielka żarówka - krwistoczerwony halogen, taki znak Batmana, ale zamiast symbolu nietoperza z wielkim balonikiem i wymalowaną uśmiechniętą gębą. Znak, że filmowcy, którzy biorą się za Kinga, znów serwują nam wykwintne danie z gówna.