MROCZNE STRONY

  BAGIENNY LAS: MAŁE MIASTECZKO, WIELKIE TAJEMNICE Małgorzata Rogala to jedna z czołowych dam polskiego kryminału, która umiejętnie łączy w swoich powieściach wątki kryminalne i obyczajowe. To rzadko spotykana zdolność uchwycenia złotego środka - coś, co kiedyś miała Camilla Läckberg, a potem gdzieś zatraciła. Małgorzata Rogala trzyma jednak tę zdolność w ryzach, dając nam kolejne wciągające historie, w których zbrodnia przeplata się z codziennym życiem bohaterów. Nie inaczej jest w „Zdarzyło się w Bagiennym Lesie” - najnowszej powieści autorki, która opuszcza miejską dżunglę, by zabrać nas do małego, ale bardzo urokliwego miasteczka Bagienny Las.

film na podstawie powieści CASINO ROYALE Iana Fleminga Sześciu reżyserów, dziesięciu scenarzystów oraz jeden producent, który myślał, że z tą zgrają zrobi hit. W 1954 roku Ian Fleming sprzedał prawa do ekranizacji swojej pierwszej powieści stacji CBS, która bardzo szybko nakręciła „Casino Royale” w ramach serialu „Climax!”. Powiedzieć, że nie była to udana adaptacja, to nie powiedzieć nic, ale zostawmy to krótkometrażowe nieszczęście, bowiem poświęciłem mu już osobny post . Dzisiaj przenosimy się do lat 60. XX wieku, do czasów, gdy powstały już pierwsze „oficjalne” Bondy, czyli te wyprodukowane przez EON Productions, na którego czele stali Albert R. Broccoli oraz Harry Saltzman.

  epizod serialu na podstawie powieści CASINO ROYALE Iana Fleminga Historia Bonda na ekranie wcale nie rozpoczęła się w 1962 roku wraz z „Doktorem No” i Sean Connery . Aby dotknąć genezy bondomanii, musimy cofnąć się o osiem lat - do października 1954 roku. Właśnie wtedy stacja CBS ruszyła z nowym serialem kryminalno-sensacyjnym „Climax!”. Seria była emitowana do połowy 1958 roku i doczekała się łącznie 165 odcinków. Dokładnie 21 października wyemitowano trzeci epizod, bardzo luźno oparty na powieści Ian Fleming „Casino Royale”.

  film na podstawie powieści CASINO ROYALE Iana Fleminga Jedna pochopna decyzja sprawiła, że pierwszy Bond na dekady trafił w ręce, w które nigdy nie powinien był trafić. W 1954 roku Ian Fleming sprzedał prawa do zekranizowania "Casino Royale " - swojej pierwszej powieści o agencie 007 - Gregory’emu Ratoffowi, producentowi filmowemu, który jednak, zdołał przenieść książkę jedynie na mały ekran w formie odcinka serialu "Climax!". Kilka lat później kopnął w kalendarz, a prawa do ekranizacji przeszły na Charlesa Feldmana.

  NARODZINY 007 Bonda raczej nie trzeba nikomu przedstawiać - to w końcu jedna z najbardziej rozpoznawalnych, ikonicznych postaci w świecie popkultury. Głównie za sprawą filmów, których kolejne części o przygodach nieśmiertelnego agenta 007 rozgrzewają emocje, zwłaszcza gdy stoimy przed wyborem nowego odtwórcy tej roli. Przyznaję, że sam ulegam tym powszechnym, fanowskim nastrojom, bo wychowałem się na starszych filmach o Bondzie i ta seria wciąż jest mi szczególnie bliska. Powieściowych pierwowzorów jednak długo nie znałem. Z literackim Bondem zetknąłem się po raz pierwszy dopiero w zeszłym roku, gdy w moje ręce trafiła powieść „Q. Cząstka strachu”, stanowiąca spin-off cyklu o Jamesie Bondzie. Już wtedy planowałem sięgnąć po książki Iana Fleminga. Udało się to dopiero teraz - zacząłem od „Casino Royale”, pierwszego tomu cyklu.

  serial na podstawie powieści INDEKS STRACHU Roberta Harrisa „Indeks strachu” to brytyjski, 4-odcinkowy miniserial w reżyserii Davida Caffreya, powstały na podstawie powieści Roberta Harrisa. Caffrey to twórca związany głównie z telewizją, ma na koncie m.in. kilka odcinków „Peaky Blinders”, „Alienisty” i „Dżentelmenów”. Z kolei głównym scenarzystą został Paul Andrew Williams, czyli reżyser „Zarżniętych żywcem”. Napisał też kilka innych filmów, ale chyba ten - mimo swojej przeciętności - jest najbardziej rozpoznawalny. Ich „Indeks strachu” to bardzo wierna ekranizacja, co w przypadku tej powieści Harrisa jest zarówno zaletą, jak i wadą. Williams przeniósł do scenariusza również te elementy, które w książce zupełnie mi nie pasowały. Właściwie pierwsze dwa odcinki można by było skrócić do jednego - mamy tam sporo dłużyzn i niewiele się dzieje. Cały serial przedstawia dobę z życia doktora Aleksandra Hoffmanna - genialnego matematyka, który stworzył algorytm do zarabiania pieniędzy n...

  STRACH W KODZIE ZAPISANY - THRILLER, KTÓRY TRAFIA ZA BLISKO Urzeczony rewelacyjnym "Konklawe", postanowiłem przeczytać inne powieści Roberta Harrisa. Wybór padł na "Indeks strachu" - thriller technologiczny z 2011 roku, opowiadający o Alexie Hoffmannie, założycielu funduszu hedgingowego, do którego pewnej nocy włamuje się jakiś typ. Nic nie kradnie, ale uciekając, nokautuje Hoffmanna gaśnicą. Moja pierwsza myśl: kolesia załatwił Grzegorz Braun. Ale to nie był on. Co równie dziwne, tego samego dnia, tylko trochę wcześniej, ktoś przysłał Alexowi pierwsze wydanie dzieła Darwina. Rzecz dosyć kosztowna, a szybki research wykazał, że nie stała za tym ani jego żona, ani wspólnik. No dobra, Alex dostaje w łeb, włamywacz ucieka, żona Alexa wzywa policję i rozpoczyna się dochodzenie - i to wszystko na niespełna dobę przed prezentacją nowego algorytmu VIXAL-4, który ma zrewolucjonizować pomnażanie zysków klientów firmy Hoffmanna oraz samego pana prezesa, oczywiście. Czy włam...

  film na podstawie powieści CARRIE Stephena Kinga „Carrie” wydaje się dziełem ponadczasowym. Na pewno nie jest to literatura wybitna, ale z pewnością taka, która niesie przesłanie i zostaje w pamięci. Stephen King zadebiutował dobrą powieścią, nic więc dziwnego, że filmowcy chętnie po nią sięgają. Pierwszy był Brian De Palma i przez wielu jego film uznawany jest za kultowy. Ja nie jestem aż tak ortodoksyjny - uważam tę produkcję za bardzo dobrą, ale obarczoną ograniczeniami wynikającymi z niewielkiego budżetu. Zwłaszcza finałowa scena, gdy Carrie White wpada w amok zniszczenia, aż prosiła się o większe środki. O telewizyjnej wersji z 2002 roku wolę nawet nie wspominać - to po prostu fatalny film, jeden z tych kaszalotów, które chciałoby się jak najszybciej wymazać z pamięci.

  film na podstawie powieści CARRIE Stephena Kinga Na początku XXI wieku ktoś wpadł na genialny pomysł, aby odświeżyć „Carrie” - ekranizację debiutanckiej powieści Stephena Kinga. Od premiery filmu De Palmy minęło ponad ćwierć wieku - to dużo i mało zarazem, zależy jak na to spojrzeć. Zresztą czas nie jest taki ważny - ważne jest to, i tu pojawia się problem, że nakręceniem nowej wersji zajęło się MGM Television, a do pracy nad filmem zaangażowano twórców, którzy kręcili seriale oraz niskobudżetowe filmy telewizyjne i wideo. To, że nie jest to produkcja kinowa, widać od razu. Pierwszy objaw? Kiepskie zdjęcia - dostajemy nimi po oczach już od pierwszych minut, a potem pojawiają się „aktorzy”. Ilość paździerza przyćmiewa składy Castoramy i OBI razem wzięte. Nie ma tam nikogo, kto dobrze gra, albo chociaż jest przeciętny - wszyscy sprawiają wrażenie, jakby na plan filmowy trafili z jakiejś łapanki pod centrum handlowym. Fabuła w dużej mierze pokrywa się z książką. Pojawiają się sceny...

film na podstawie powieści CARRIE Stephena Kinga Gdy w 1974 roku Stephen King publikował swój literacki debiut, pewnie nawet nie marzył o tym, że już dwa lata później doczeka się jego ekranizacji. Powieść „Carrie” trafiła w ręce Briana De Palmy i tak mu się spodobała, że postanowił przenieść ją na ekran. Tematem zajęło się studio United Artists, kojarzone przede wszystkim z serią o Bondzie, które wyłożyło na ten projekt zaledwie 1,8 mln dolarów. To niewiele, nawet jak na horror kręcony w drugiej połowie lat 70., i momentami widać to na ekranie. Ale o tym za chwilę. Scenariusz z kolei napisał Lawrence D. Cohen - właściwie debiutant, który ledwie dwa lata wcześniej współtworzył paradokument krótkometrażowy dla Martina Scorsese. Być może dlatego, że był to filmowiec jeszcze nieotrzaskany, a może zadbał o to sam De Palma - tak czy inaczej, pierwsza ekranizacja „Carrie” bardzo mocno trzyma się literackiego pierwowzoru, ale sposób opowiedzenia tej historii przez De Palmę czyni ten film jedną...