MROCZNE STRONY

serial na podstawie powieści LALECZKA Hollie Overton Wiecie, co jest najgorsze? Gdy amatorzy bez talentu i wyobraźni zaczynają święcie wierzyć, że są w stanie stworzyć coś zupełnie nowego na bazie czegoś już istniejącego. Dotyczy to głównie popkultury i regularnych gwałtów pseudofilmowców dokonywanych na dziełach literackich. Weźmy sobie kilka przykładów z ostatnich kilku lat: na pewno czołowe miejsce zajmie "Wiedźmin" Netflixa, bo tam ignorancja i brak umiejętności głównej showrunnerki osiągnęły wyżyny - również bezczelności. Ale mamy też "Filiżankę" sprzed dwóch lat, jedynie lekko zainspirowaną "Żądlakiem", mamy najnowszą "Śmierć na Nilu", gdzie wśród arystokracji brylowała czarna piosenkarka i hinduski prawnik z Ameryki, ale też "Bez pożegnania" - serial w teorii oparty na powieści Cobena, lecz z tyloma zmianami, że trudno tu nawet mówić o adaptacji, a raczej o czymś zupełnie nowym. I podobnie rzecz ma się z "Laleczką" - mi...

Osiem lat temu beztroskie życie 16-letniej Lily zostaje brutalnie przerwane przez jej nauczyciela, który uprowadza ją, więzi w piwnicy domku w lesie, torturuje i gwałci. Jednak pewnego dnia potwór popełnia błąd - nie zamyka drzwi na zasuwę i Lily postanawia to wykorzystać. Wraz ze swoją 6-letnią córeczką Sky uciekają z niewoli i wracają do domu. "Laleczka" nie jest kolejną powieścią o próbie odnalezienia porwanej dziewczyny, to historia o tym, co dzieje się z ofiarą po tym, jak udaje jej się czmychnąć z łap oprawcy. Hollie Overton zadebiutowała poruszającą powieścią o odebranym dzieciństwie, zniszczonej rodzinie i sile, jaka drzemie w - wydawać by się mogło - złamanej kobiecie. "Laleczka" to debiut Overton z 2016 roku, ale debiut wyśmienity, dojrzały i przemyślany. Doskonale opisuje historię Lily, jej siostry bliźniaczki Abby, ich matki i Ricka, który jest wcieleniem samego diabła, bez krzty uczuć.

film na podstawie opowiadania MÓJ ŚLICZNY KUCYK ( Marzenia i koszmary ) Stephena Kinga Jak można zmarnować 13 minut życia? A chociażby oglądając krótkometrażowy debiut Macieja Barczewskiego „Kucyk”, luźno oparty na opowiadaniu „Mój śliczny kucyk” Stephena Kinga. Barczewski to gość, który trzy lata po nieszczęsnym „Kucyku” nakręcił całkiem niezły film „Mistrz” z Piotrem Głowackim. Kolejne cztery lata było o nim cicho, aż w 2024 roku pomyślał sobie: a pier*olnę teraz science fiction i nakręcił „Supersiostry” - wyjątkowo groteskową szmirę. Czy zatem „Mistrz” był wypadkiem przy pracy? Trudno ocenić, Barczewski wciąż ma za małe portfolio, ale „Kucyk” to debiut wyjątkowo nieudany. Dlaczego? Bo to 13 minut o niczym.

  Z „Profesorem Wilczurem” Dołęgi-Mostowicza mam podobny problem jak z „Królestwem” Szczepana Twardocha. Zastanawiam się, po jaką cholerę te książki w ogóle powstały. Bo zarówno „Znachor”, jak i „Król” miały naprawdę duży potencjał na jedną zamkniętą całość. Sequele okazały się natomiast nieznośne i uciążliwe w odbiorze, niczym choroba weneryczna.

  film na podstawie powieści LUDZIE BEZDOMNI Stefana Żeromskiego Są takie filmy, których nigdy bym nie obejrzał, gdybym nie prowadził cyklu Sfilmowani i „Doktor Judym” jest jednym z nich. Przede wszystkim, gdybym rok temu nie przeczytał „Ludzi bezdomnych” Stefana Żeromskiego, pewnie nie dowiedziałbym się, że jest ekranizacja tej powieści. Ale się dowiedziałem, niestety, i to, co zobaczyłem na ekranie… O, X Muzo, ewidentnie ominęłaś Włodzimierza Haupe, bo stworzył jedną z gorszych adaptacji polskich klasyków, z jaką się zetknąłem.

serial na podstawie opowiadania WĘDROWNY RYCERZ ( RYCERZ SIEDMIU KRÓLESTW ) Georga R.R. Martina Kurczę, dawno się tak dobrze nie bawiłem. Po nieudolnie zrealizowanych ostatnich sezonach „Gry o tron” i całkowicie spieprzonym drugim sezonie „Rodu Smoka” dopadła mnie myśl, że HBO - wzorem innych streamingowych gigantów - zaorało kolejną potężną markę. Wystarczy spojrzeć, co Netflix zrobił z „Wiedźminem”, Prime ze światem Tolkiena czy Disney z „Gwiezdnymi wojnami”, aby dostrzec, że demon korpohollywood hula w najlepsze i nie ominął również Westeros. Żeby nie było - HBO też ma na koncie palenie dobrych marek na popiół. Wystarczy spojrzeć, co zrobili z „The Last of Us” i co kombinują z „Harrym Potterem”.

  film na podstawie opowiadania ŻYCIE CHUCKA ( Jest krew... ) Stephena Kinga Mike Flanagan to jedno z gorętszych nazwisk współczesnego filmowo-serialowego horroru. Wciąż mam w pamięci jego znakomite adaptacje opowiadań Poego, Jamesa i Jackson w postaci netflixowych seriali: "Zagłada domu Usherów", "Nawiedzony dwór w Bly" i "Nawiedzony dom na wzgórzu". To zresztą jedne z lepszych seriali, jakie Netflix ma w swoim portfolio. W 2024 roku powrócił jednak z produkcją, którą na pewno nie można nazwać horrorem. "Życie Chucka" to magiczna opowieść o zwykłym życiu, które przedwcześnie się kończy. To opowieść o chwilach wartych zapamiętania i o bliskich sercu głównego bohatera ludziach. Tym bohaterem jest tytułowy Chuck, który umiera na glejaka w wieku 39 lat. Na początku widzimy jego senne majaki towarzyszące mu w ostatnich godzinach życia, by w kolejnych aktach przenieść się do przeszłości, do chwil z jednej strony prozaicznych, a z drugiej bardzo ważnyc...

  film na podstawie opowiadania TELEFON PANA HARRIGANA ( Jest krew... ) Stephena Kinga Do produkcji Netflixa podchodzę trochę jak pies do jeża - bardzo ostrożnie i już zawczasu powarkując, bo dobrze wiem, że ta fabryka kiczu i tandety ma bardzo niewiele wartościowych treści w swoim portfolio. Nawet znakomitą markę potrafią koncertowo spieprzyć, nie potrafią - albo zwyczajnie nie chcą - udźwignąć produkcji stricte historycznych czy takich o podobnym zabarwieniu, a chora poprawność polityczna urosła u nich do rangi religii, czy raczej toksycznego sekciarstwa. Mimo to chciałem zobaczyć "Telefon pana Harrigana", bo z drugiej strony scenariuszem i reżyserią zajął się John Lee Hancock, twórca „Wielkiego Mike’a” - jednego z najlepszych, moim zdaniem, filmów pierwszej dekady XXI wieku. „Telefon pana Harrigana”, podobnie jak „Wielki Mike”, potrzebował twórcy, który potrafi pokazać na ekranie uczucia. Czy to się udało? Niby tak, ale po Hancocku spodziewałem się większej energii. W pr...

Miesiąc temu, przy okazji wieszania psów na „Bastionie” (łooo matko, jakie to było złe, jakie nudne!), postanowiłem zrobić sobie dłuższą przerwę od Kinga i jego twórczości. Konsekwencja nie jest jednak moją mocną stroną, bo gdy tylko na Prime Video pojawiło się „Życie Chucka”, od razu postanowiłem wrócić do całego zbioru „Jest krew…”, który czytałem jakieś pięć lat temu i który - jak pamiętam - całkiem mi się podobał.

  film na podstawie powieści DZIEWCZYNA Z POCIĄGU Pauli Hawkins Niedawno wreszcie przeczytałem kultową „Dziewczynę z pociągu”, więc poszedłem za ciosem i przypomniałem sobie jej ekranizację. Lata temu widziałem ten film i - na szczęście - nic już z niego nie pamiętałem, dzięki czemu mogłem cieszyć się po wieścią i na nowo podejść do samej ekranizacji. Film zawsze jest dodatkiem i okazją do tego, żeby trochę popsioczyć. Dziś też nie będzie różowo, bo w porównaniu z książką Pauli Hawkins ekranizacja - skądinąd dość wierna - jawi się raczej jako coś bardzo przeciętnego.