MROCZNE STRONY

  OSTATNI SPRAWIEDLIWI WOLNEGO MIASTA To wznowienie było przeze mnie mocno wypatrywane. „Wachmistrz” to dylogia prequeli cyklu z Christianem Abellem - gdańskim radcą kryminalnym, któremu partneruje wachmistrz Kukulka. Ta para, a właściwie duet, jest jednym z najciekawszych nie tylko wśród kryminałów retro, ale w ogóle w całym gatunku. Teraz obaj panowie powracają w nowym wydaniu „Wachmistrza. Dogrywki”, będącej bezpośrednią kontynuacją „Wachmistrza”.

  film na podstawie powieści CMĘTARZ ZWIĘŻĄT Stephena Kinga Ostatnio, po latach, przypomniałem sobie powieść Kinga „Cmętarz zwieżąt”. Do tego powrotu skłoniło mnie ponowne udostępnienie na SkyShowtime dwóch ekranizacji tej powieści. Obie już widziałem, ale co tam - zawsze to jakaś okazja, żeby stworzyć nowe treści na Mroczne Strony, co nie? 😉 No można przy okazji zweryfikować swój gust i wymagania sprzed lat. I wiecie co? Im jestem starszy, tym - zauważyłem - wymagam od popkultury coraz więcej. Tak więc po lekturze powieści, która zrewidowała mój pogląd sprzed lat i z książki przeciętnej stała się po prostu słabą, przyszła pora na pierwszą ekranizację. W 1989 roku, czyli sześć lat po opublikowaniu powieści, na ekrany kin wszedł „Smętarz dla zwierzaków” w reżyserii mało znanej Mary Lambert. Za scenariusz odpowiadał sam Stephen King i… no, kurczę, chłop poprawił kilka błędów, które popełnił w książce. Przede wszystkim nieco wygładził samą opowieść. Sprawił, że stała się bardziej spó...

DŁUGI I NUDNY 😴 Ostatnio postanowiłem wrócić do „Cmętarza zwieżąt” (pewnie za chwilę przyzwyczaję się pisać te dwa słowa z bykami i tak już mi zostanie 😉) - powieści Stephena Kinga z 1983 roku, którą pierwszy raz czytałem jakieś dziesięć lat temu. Wówczas dopiero zaczynałem poznawać nie tylko twórczość Króla Bangor, ale w ogóle stawiałem pierwsze kroki w horrorze jako gatunku literackim. Jasne, najpierw widziałem film - ten stary, z 1989 roku - więc książka niespecjalnie mnie zaskoczyła, jeśli chodzi o fabułę. Wtedy jednak „Cmętarz zwieżąt” odebrałem jako powieść raczej średnią. Dziś jestem bardziej krytyczny, więc podzielę się z Wami na gorąco tym, co mi w tej książce nie leży. A nie leży prawie wszystko.

  serial na podstawie powieści JUŻ MNIE NIE OSZUKASZ Harlana Cobena Czasami odnoszę wrażenie, że Netflix wybiera filmowców do swoich produkcji w wyniku losowania, że zarząd tej korporacji składa się z ludzi, którzy ze sztuką filmową nie mają wiele wspólnego i tylko czasami, przez zupełny przypadek, udaje im się nakręcić coś fajnego, coś, co z przyjemnością można obejrzeć. W przypadku ekranizacji powieści Harlana Cobena mamy podobną loterię. Weźmy chociażby francuski serial „Bez pożegnania” - fatalny scenariusz, który wykastrował książkę i zostawił tylko jakieś popłuczyny wymieszane z breją poprawności politycznej. Jednak trzy lata później ten sam Netflix zdecydował się zekranizować „Już mnie nie oszukasz” i zlecił to Brytyjczykom, powierzając napisanie scenariusza jednemu człowiekowi - Tomowi Farrelly’emu. I wiecie co? Pomimo lekkiego przesolenia, to był dobry wybór! Czy raczej ślepy los, jeśli oni faktycznie losują tych filmowców. 😁 Farrelly nie ma jakiegoś wielkiego doświadczen...

  film na podstawie powieści ZIELONA MILA Stephena Kinga Niewiele jest ekranizacji powieści Stephena Kinga, które potrafią dorównać literackiemu oryginałowi. King chyba zresztą nigdy specjalnie nie przywiązywał wagi do jakości filmów powstających na podstawie jego prozy, bo gdyby było inaczej, zapewne kilka razy mocniej zastanowiłby się, komu powierza swoje książki. W przeciwnym razie nigdy nie zgodziłby się, żeby kilka jego tekstów sfilmował Mick Garris - prawdopodobnie jeden z najgorszych współczesnych reżyserów horrorów klasy B. Na szczęście tym razem swoich paluchów w tym projekcie nie maczał.

KIEDY FIKCJA UDAJE WSPOMNIENIA Jak co roku, w sierpniu wydawnictwa zalewają nas książkami o Powstaniu Warszawskim. Jedne są bardziej wartościowe, inne mniej. Jedne oferują literaturę faktu pisaną przez historyków, inne stawiają na beletrystykę. Powiem szczerze: nie lubię powieści historycznych osadzonych w realiach II wojny światowej. Zbyt często wojna staje się w nich pretekstem do infantylizowania przeszłości, spłycania jej, a niekiedy wręcz zakłamywania. Dlatego beletrystyki wojennej raczej unikam.

NIE UFAJ TEMU CO WIDZISZ  Minęło osiem miesięcy od momentu , gdy ostatnio sięgnąłem po powieść Harlana Cobena. Było to „Bez pożegnania” z 2002 roku. Tym razem postanowiłem wybrać nieco nowszą historię, wydaną pierwotnie w 2016 roku, w której Coben odchodzi od motywu zaginięcia, by dać nam pełną emocji grę pozorów i śledztwo mające ustalić, dlaczego Joe Burkett - młody mąż i ojciec - musiał zginąć na oczach swojej żony.

  BURZA, KTÓRA OBUDZIŁA PRZESZŁOŚĆ Ja pierdzielę... Znowu skwar, znowu pot po... Po czym leci, każdy się domyśla. Tak, po plecach. Ale wiadomo, na plecach źródełko się nie kończy - płynie dalej, aż do, ku*wa, Wielkiego Kanionu. Może jednak dobrze, że pogoda daje nam dziś taki wycisk, bo przynajmniej łatwiej wczuć się w atmosferę, jaka panuje w „Mieście burz” Michała Śmielaka, czyli drugim tomie cyklu z komisarzem Brunonem Kowalskim.

LATARENKI ROZŚWIETLAJĄ MROK Klaudia Zacharska kojarzy się głównie z ciekawymi, wciągającymi historiami z dreszczykiem, ale przeznaczonymi dla dorosłych. „ Kantata ”, „ Sepia ”, „ Nieśmiertelni ” czy „ Przeklęte trumny zawsze są zamknięte ” - choć pojawiają się w nich dziecięcy bohaterowie, którzy często odgrywają ważne role - raczej nie są książkami, które przeczytalibyście dzieciom przed snem. No chyba że było wyjątkowo niegrzeczne, a Wy, w przypływie niepohamowanego okrucieństwa, chcecie, żeby narobiło w portki. 😄

  TWIN PEAKS NAD WISŁĄ Lato to dobry czas, aby nadrobić książkowe zaległości. Zwłaszcza gdy w swoich długich momentach przypomina jesień. Żeby nie było - ja nie narzekam. Wręcz przeciwnie. Taka aura sprawia, że czuję się dobrze. Nie znoszę za to upałów i czasem tak sobie myślę, że chyba w poprzednim życiu mieszkałem w Skandynawii...