MROCZNE STRONY

  ATOMOWA ZAGŁADA I SAMOTNY LISTONOSZ Muszę Wam się do czegoś przyznać: bardzo często wypatruję nowych wydań starych tytułów. Właściwie im starszy, tym lepszy, ale nie pogardzę też dziełami mniej więcej w moim wieku. Zatem, gdy zobaczyłem w zapowiedziach Wydawnictwo Zysk i S-ka, że szykuje się nowe wydanie „Listonosz” autorstwa David Brin, już zacząłem zacierać ręce.

  Wiele lat musiało upłynąć, nim wreszcie zdecydowałem się poznać Harry’ego Pottera. Nie, żebym go zupełnie nie znał - filmową serię widziałem dwa, trzy razy, ale o literackim pierwowzorze wiedziałem tylko, że w ogóle istnieje. Pamiętam, jeszcze w gimnazjum, dziewczyny z mojej klasy latały z książkami po szkole i każdą wolną minutę poświęcały na lekturę dzieł Rowling. Wtedy - dla gościa, który nie znosił czytać - był to widok co najmniej dziwny. Ale teraz, przy okazji kolejnego wznowienia serii przez Wydawnictwo Media Rodzina, z zupełnie nowymi, polskimi okładkami, pomyślałem: no kurde, jeśli nie teraz, to już pewnie nigdy.

WELCOME TO DERRY Są takie książki, które nie tylko się czyta, ale wręcz przeżywa - i „To” Stephena Kinga zdecydowanie do nich należy. To kawał solidnej, momentami przytłaczającej cegły, która potrafi wciągnąć na długie godziny… choć nie zawsze bez zastrzeżeń. Ale to jest King, więc zastrzeżenia być muszą. 😉 King zabiera nas do Derry - miasteczka, które na pierwszy rzut oka wygląda jak setki innych w Stanach, ale pod powierzchnią kryje coś bardzo, ale to bardzo... wręcz kur*wsko bardzo złego. Historia splata się tu na dwóch płaszczyznach czasowych: poznajemy bohaterów jako dzieci i jako dorosłych, kiedy wracają, by raz jeszcze zmierzyć się z koszmarem z przeszłości. I trzeba przyznać jedno -  bohaterowie to absolutne złoto tej powieści .

  serial na podstawie powieści ZIEMIOŻERCZYNI Dolores Reyes Nieczęsto trafia w moje ręce książka tak niedopracowana, jak "Ziemiożerczyni" Dolores Reyes. Nie dość, że niedopracowana, to jednocześnie wyjątkowo durna w swoich założeniach. Jakimś cudem historia młodej dziewczyny, której dar jasnowidzenia uaktywnia się poprzez żarcie ziemi, zainteresowała ktosiów z Prime Video i ci ktosie postanowili nakręcić 7-odcinkowy serial. Po przeczytaniu książki, pomyślałem: a ch*j z tym, gorzej i tak być nie może i zabrałem się za oglądanie. Faktycznie, gorzej nie jest. Serial okazał się ciut lepszy od kiepskiej książki. Przede wszystkim scenarzyści rozwinęli jałową fabułę. Dodali nowe wątki, rozbudowali te istniejące, ale to nadal głupiutka historia dla nastolatków, która tylko momentami udaje poważne kino. "Ziemiożerczyni" to jednak serial czysto rozrywkowy, ale w swojej wymowie zbyt naiwny i momentami nudny, mimo, że odcinki trwają po trzydzieści parę minut. No, niby da się ...

  film na podstawie powieści WIELKI MARSZ Stephena Kinga Zazwyczaj psioczyłem na ekranizacje prozy Kinga, ale ostatnio mam szczęście natykać się na te bardziej udane filmy. Nie tak dawno zachwycałem się „ Życiem Chucka ” , po drodze była też nowa " Carrie " (ta z 2013 roku), a teraz sięgnąłem po „Wielki Marsz” i - no kurczę - jestem zadowolony. JT Mollner, który może nie ma jeszcze wielkiego doświadczenia jako scenarzysta, doskonale wyczuł powieść Kinga i przełożył ją na przyzwoity film, który - według mnie - nieco przewyższa literacki pierwowzór. Do książki miałem bowiem jeden poważny zarzut: King potraktował stworzony przez siebie świat bardzo pobieżnie, skupiając się wyłącznie na uczestnikach Wielkiego Marszy, pomijając nawet logikę samego marszu. To, co było wokół, u Kinga właściwie nie miało znaczenia, natomiast Mollner stara się to choć odrobinę zmienić.

  film na podstawie powieści EGZORCYSTA Williama Petera Blatty'ego "Egzorcysta" to dzieło kultowe, którego ani nie trzeba przedstawiać, ani polecać. To pierwszy horror w historii kina, który dostał oscarową nominację w kategorii najlepszego filmu i pierwszy horror, jaki w ogóle zdobył statuetkę. A zdobył ich aż dwie: za najlepszy scenariusz adaptowany oraz za dźwięk. W sumie miał dziesięć nominacji, i to w najważniejszych kategoriach. To również ewenement, bowiem horror od zawsze był traktowany przez Akademię Filmową trochę jak brzydkie, niechciane dziecko. A zatem "Egzorcysta" to na swój sposób dzieło przełomowe, łamiące stereotyp horroru jako kina klasy B. Wydane ledwie dwa lata przed premierą filmu dzieło Williama Petera Blatty’ego zawojowało również rynek literackiego horroru. Pierwowzór obrazu Williama Friedkina, autorstwa mało znanego wówczas autora, kojarzonego głównie ze scenariuszami głupawych komedyjek, również podbił rynek, chociaż z początku nic na ...

  GROZA, KTÓRA NIE KRZYCZY, TYLKO SZEPCZE Są w popkulturze takie historie, które po prostu się zna. Nawet jeśli ktoś nigdy nie widział filmu ani nie sięgał po książkę, to i tak obiły mu się o uszy. Jakoś tak się złożyło, że na naszym popkulturowym poletku prym wiodą horrory z lat 70. Mówi się, że to złota era tego gatunku i chyba coś w tym jest, bo ilość powstałych wówczas dzieł, które obrosły skórą kultowości, jest naprawdę spora. „Omen” Davida Seltzera to właśnie jeden z tych przypadków - opowieść, która przez lata zdążyła owinąć się w całun legendy. Bo i kto nie kojarzy złowieszczego dzieciaka, którego począł sam diabeł? Kto nie słyszał o antychryście Damienie Thornie, który przybył na Ziemię, aby wypełnić proroctwa zapisane w biblijnej Apokalipsie?

PORTRET SĄSIEDZKICH RELACJI ZAMIAST THRILLERA Przeczesując książkowe zapowiedzi, przyglądam się autorom, których nie znam, w poszukiwaniu perełek literatury popularnej. Z braku innych możliwości, często sugeruję się opisem fabuły, a te niekiedy bywała zwodnicze. Ostatnio zaciekawił mnie opis debiutanckiej powieści Dishy Bose - „Brudne tajemnice”. Autorka zadebiutowała nią w 2023 roku. Sama pochodzi z Indii, choć od dłuższego czasu mieszka w Irlandii. Jej pochodzenie mocno pobrzmiewa w powieści i muszę przyznać, że to jej najmocniejsza strona. Ale o tym za chwilę.

  To jeden z tych tytułów, którym nie chcę poświęcać zbyt wiele uwagi, bo zwyczajnie szkoda mi czasu i energii. Tak już mam ze słabymi książkami - wysysają ze mnie dobre chęci i optymizm, więc szybko muszę zalać je dobrą literaturą, żeby pozbyć się tego cierpkiego posmaku marności. Tak właśnie było podczas lektury „Ziemiożerczyni” zupełnie nieznanej mi Dolores Reyes. Diabeł mnie podkusił, żeby sięgnąć po tę książkę, a właściwie to Prime Video, kiedy zobaczyłem, że na platformie pojawiła się jej ekranizacja. Do serialu nie będę się odnosił, bo jeszcze go nie widziałem, ale o literackim pierwowzorze powiem kilka słów.

MASZERUJ ALBO GIŃ Po pięciu latach ponownie sięgnąłem po „Wielki Marsz” - głównie po to, by odświeżyć sobie tę historię przed obejrzeniem filmu, ale też sprawdzić, jakie zrobi na mnie drugie wrażenie. „Wielki Marsz” to dystopia, którą Stephen King napisał już w 1967 roku, a więc na długo przed swoim oficjalnym debiutem. Powieść została wysłana na konkurs organizowany przez wydawnictwo Random House, jednak nie zdobyła tam uznania. Ostatecznie ukazała się dopiero w 1979 roku, pod pseudonimem Richard Bachman. Powodów, dla których King na początku kariery publikował zarówno pod własnym nazwiskiem, jak i pod pseudonimem, było kilka, ale nie mają one większego znaczenia dla odbioru tej książki - dlatego zostawmy ten temat i skupmy się na samej historii.