📚 PAMIĘTAM TYLKO OGIEŃ | Anna Musiałowicz

RODZINNE TAJEMNICE ZAMKNIĘTE MIĘDZY STRONAMI

Wreszcie znalazłem chwilę, aby opowiedzieć Wam o pewnej wyjątkowej książce, i mam nadzieję, że nikt ani nic nie odwiedzie mnie teraz od komputera. Mimo że minęło już kilka dni, odkąd odłożyłem ją na regał, ta opowieść wciąż we mnie rezonuje, przywołując emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury. Dzisiaj opowiemy sobie o powieści "Pamiętam tylko ogień" Anny Musiałowicz. To książka z 2025 roku wydana przez PulpBooks. Fanem tego wydawnictwa raczej nie zostanę i to z kilku powodów, ale nie chciałbym poświęcać wydawcy zbyt wiele uwagi. Wystarczy, że powiem, iż Ania zasługuje na to, by trafiać lepiej, i trzymam kciuki, aby przy każdej kolejnej książce właśnie tak się działo.

No dobra, ale wróćmy do samej opowieści, bo to o niej warto mówić. Kto zna twórczość Anny Musiałowicz, ten pewnie zauważył, że jej powieściom najbliżej do poetyckiej grozy. Ale nie w stylu archaicznego Edgara Allana Poe, gdzie przebrnięcie przez kolejne linijki tekstu wymaga sporego samozaparcia. Poetycka groza Ani ma współczesne oblicze - nacechowane kobiecą delikatnością, nasycone nostalgią i tęsknotą. Taka też jest powieść "Pamiętam tylko ogień". Na pierwszy rzut oka to prosta historia rodzinna - siostrzenica wpada w odwiedziny do swojej starej ciotki, która bardziej tkwi w przeszłości niż w teraźniejszości. Robi się naprawdę dziwnie, gdy pewnego dnia jej wizerunek znika ze wszystkich zdjęć. Staje się albo niewyraźny, zamazany, albo wręcz wypalony... Ciotka Konstancja - co zupełnie naturalne - czuje dezorientację. Zresztą jej siostrzenica Malutka również. Jednocześnie obie, choć innymi drogami, zmierzają ku przeszłości. Konstancja pielęgnuje wspomnienia o rodzinie, a Malutka próbuje znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania i odkrywa też, jak wiele w jej pamięci jest niezałatanych dziur.

Jeśli w grozie szukacie jedynie tanich straszydeł rodem z "Nocnej zmiany" Kinga, to idźcie do Stefana i dobrze się bawcie. "Pamiętam tylko ogień" to powieść głęboka, poruszająca, nostalgiczna i - tak, zdecydowanie - smutna. Czuć w niej tęsknotę, która udziela się czytelnikowi, choć każdy z nas tęskni za czymś lub za kimś innym. Malutka ma tu swoje straty. Wciąż jest w żałobie po mamie oraz stara się pozszywać psychikę po wyjątkowo nieudanym związku. Dobry wpływ na nią ma ciotka Konstancja. Ich relacja przypomina trochę relacje wnuczki z babcią albo - no właśnie - ciotką, którą zawsze traktowaliśmy jak babcię. Pewnie część z Was miała takie ciotki. Ja miałem. To była siostra mojej babci i lubiłem do niej wpadać na pogawędki. Chyba nawet robiłem to chętniej niż do prawdziwej babci.

"Pamiętam tylko ogień" ma niesamowitą, wręcz magiczną atmosferę. I nie mam tu na myśli tego, że w tej opowieści pojawiają się zarówno wiedźmy, jak i troll. Zresztą sam troll nie jest tak do końca trollem - to bardziej alegoria przemijania. Magia powieści Anny Musiałowicz tkwi w jej niepowtarzalnym stylu, w tym, że potrafi poruszyć czytelnika i sprawić, że nawet taki powszedni ignorant jak ja zatrzyma się na chwilę i zacznie przeżywać tę historię na poziomie znacznie głębszym niż zazwyczaj.

To nie jest książka, którą się pochłania dla samej fabuły. To książka, którą się czuje. Zostawia po sobie melancholię, zadumę i ten trudny do opisania rodzaj tęsknoty za czymś, czego być może nigdy nawet nie doświadczyliśmy. I właśnie dlatego uważam, że "Pamiętam tylko ogień" jest jedną z najpiękniejszych polskich powieści grozy ostatnich lat. Takiej grozy chciałbym czytać zdecydowanie więcej.

Aha, no i są też koty, a to dla kociarza zawsze plus 100 punktów na skali. 😸

Posłuchaj fragmentu powieści:

autor: Anna Musiałowicz

ilustracja na okładce: Piotr Sokołowski
ISBN: 978-83-973521-7-9

wydawnictwo: PulpBooks

ilość stron: 352

oprawa: miękka

rok wydania: 2025 

gatunek: literatura piękna | horror

ocena: 💀💀💀💀💀💀💀💀❌❌ 8/10