MROCZNE STRONY

TRUP, ŚLĄSK I STARE BRUDY Tworząc „Ślebodę”, Małgorzata i Michał Kuźmińscy znaleźli swoją literacką niszę. Choć debiutowali kryminałami retro, to właśnie cykl etnograficzny z Anką Serafin i Bastianem Strzygoniem przyniósł im rozpoznawalność i pozwolił wyróżnić się na rynku kryminału. Pierwszy tom ukazał się w 2015 roku i zabrał czytelników w góry. Rok później wyszedł „Pionek”, tym razem przenoszący nas na Śląsk. Stare kopalnie, familoki i środowisko studenckie Politechniki Śląskiej stają się tłem opowieści o seryjnym mordercy, który grasował na początku lat 90. Norman Pionek, zwany Wampirem z Szombierek, od ponad dwóch dekad siedzi w więzieniu, ale znalezione właśnie ciało młodej kobiety sugeruje, że doczekał się naśladowcy.

GÓRY, TRUPY I GRZECHY PRZESZŁOŚCI W końcu musiałem sięgnąć po tę powieść, chociaż z początku nie było to takie oczywiste. Gdy w 2024 roku obejrzałem serial „Śleboda”, pomyślałem, że książkę jednak sobie odpuszczę. I nie dlatego, że serial mi się nie podobał, bo się podobał, ale dlatego, że poznałem rozwiązanie kryminalnej zagadki. Niespełna dwa miesiące temu pomyślałem sobie jednak, że chcę przeczytać dzieło Małgorzaty i Michała Kuźmińskich, i od razu kupiłem cały cykl, bo akurat znalazłem fajną promocję. A przecież żaden szanujący się mól książkowy dobrej promocji nie odmówi, nie przejdzie obok takiej obojętnie. Jasne, istniało ryzyko, że powieściowy „Śleboda” zupełnie mi nie pyknie, ale - jak to mówią - kto nie ryzykuje, ten nie czyta dobrych książek... A może to było o szampanie? Nieważne. W każdym razie książki lepiej tu pasują.