📼 SANATORIUM POD KLEPSYDRĄ WEDŁUG BRACI QUAY (2024) 🔻 🆂ꜰɪʟᴍᴏᴡᴀɴɪ ⑦③
film na podstawie opowiadania
Brunona Schulza
„Sanatorium pod klepsydrą” braci Quay to film, który od pierwszych minut uwodzi formą. Zdjęcia, dźwięk i muzyka tworzą gęsty, lepki klimat snu na jawie, a zabawy światłocieniem skutecznie budują poczucie niepokoju i zawieszenia w czasie. Schulzowska materia - manekiny, mechanika, rozpad rzeczywistości - zostaje tu przełożona na język czysto wizualny z dużą wrażliwością i wyczuciem nastroju.
Problem pojawia się jednak tam, gdzie kończy się etiuda, a zaczyna pełny metraż. Bracia Quay, mistrzowie krótkiej formy, zdają się nie do końca mieć pomysł, jak tę hipnotyczną estetykę udźwignąć przez ponad godzinę. Powtarzające się sekwencje i zapętlone ujęcia - nawracające po kilkanaście razy - zamiast pogłębiać sens czy emocje, sprawiają wrażenie zabiegu czysto technicznego, służącego raczej „nabijaniu czasu” niż budowaniu znaczeń. Trans ustępuje miejsca znużeniu.
Dodatkowym zgrzytem jest dubbing, który brzmi zaskakująco amatorsko i zupełnie nie stapia się z obrazem. Na szczęście dialogów jest niewiele - i paradoksalnie właśnie wtedy film działa najlepiej: w ciszy, w szumach, w skrzypieniu materii i mechanicznym oddechu świata. Głos ludzki okazuje się tu elementem zbędnym, a nawet destrukcyjnym dla atmosfery.
Gdyby „Sanatorium pod klepsydrą” braci Quay zamknąć w krótszym metrażu, moglibyśmy mówić o małym arcydziele filmowej hipnozy. W obecnej formie to raczej piękny, momentami fascynujący eksperyment, który nie do końca wytrzymuje własny ciężar. Film bardziej do analizowania niż do wielokrotnego oglądania - i być może właśnie w tym tkwi jego największa siła… oraz słabość jednocześnie.
Problem pojawia się jednak tam, gdzie kończy się etiuda, a zaczyna pełny metraż. Bracia Quay, mistrzowie krótkiej formy, zdają się nie do końca mieć pomysł, jak tę hipnotyczną estetykę udźwignąć przez ponad godzinę. Powtarzające się sekwencje i zapętlone ujęcia - nawracające po kilkanaście razy - zamiast pogłębiać sens czy emocje, sprawiają wrażenie zabiegu czysto technicznego, służącego raczej „nabijaniu czasu” niż budowaniu znaczeń. Trans ustępuje miejsca znużeniu.
Dodatkowym zgrzytem jest dubbing, który brzmi zaskakująco amatorsko i zupełnie nie stapia się z obrazem. Na szczęście dialogów jest niewiele - i paradoksalnie właśnie wtedy film działa najlepiej: w ciszy, w szumach, w skrzypieniu materii i mechanicznym oddechu świata. Głos ludzki okazuje się tu elementem zbędnym, a nawet destrukcyjnym dla atmosfery.
Gdyby „Sanatorium pod klepsydrą” braci Quay zamknąć w krótszym metrażu, moglibyśmy mówić o małym arcydziele filmowej hipnozy. W obecnej formie to raczej piękny, momentami fascynujący eksperyment, który nie do końca wytrzymuje własny ciężar. Film bardziej do analizowania niż do wielokrotnego oglądania - i być może właśnie w tym tkwi jego największa siła… oraz słabość jednocześnie.
reżyseria: Stephen Quay, Timothy Quay
scenariusz: Stephen Quay, Timothy Quay
obsada: Tadeusz Janiszewski, Wioletta Kopańska, Andrzej Kłak, Leszek Bzdyl, Robert Martyniak i inni
kraj: Polska, Niemcy, USA
czas trwania: 75 min
rok produkcji: 2024
Komentarze
Prześlij komentarz