📚 TANIEC ZE SMOKAMI: PO UCZCIE | Georga R.R. Martin

OSTATNI TANIEC W WESTEROS

Jakiś czas temu na kanale 300kultura przysłuchiwałem się rozkminkom, dlaczego George R.R. Martin od ćwierć wieku cierpi na twórcze zatwardzenie - przynajmniej jeśli chodzi o jego opus magnum w postaci „Pieśni Lodu i Ognia”. Co się dzieje, że facet od 25 lat nie jest w stanie skończyć tego, co zaczął i na co czekają miliony czytelników na całym świecie?

Padło tam kilka ciekawych teorii, z czego ja chyba najbardziej przychylam się ku tej, że Martin po prostu zamotał się we własnej opowieści i teraz nie wie, jak z tego wybrnąć. Jest jak ta ćma, którą ostatnio znalazłem w swojej bibliotece, za zasłoną, a która wpadła w pajęcze sidła. Pająk ją owinął i tak sobie bimbała, nie mogąc się ruszyć. Martin sprawia podobne wrażenie i chyba nie ma specjalnie ochoty, żeby wybrnąć z tego impasu. Może zwyczajnie już mu się nie chce, a może ma to w dupie? W każdym razie w tej kwestii raczej nic się nie zmieni, nad czym szczerze ubolewam, bowiem pisarz był ostatnią nadzieją na to, aby wyprostować tę opowieść, tak okaleczoną przez Benioffa i Weissa - showrunnerów serialowej „Gry o tron”.

A co tam słychać w Westeros i Essos? Aż chciałoby się powiedzieć: „Chu*owo, ale stabilnie”. Oczywiście z tą stabilnością aż tak bym nie przesadzał, ale powiedzmy, że jest cisza przed burzą. „Taniec ze smokami: Po uczcie” właściwie zaczyna się od dwóch ślubów. W Winterfell bękart Bolton poślubia Aryę Stark. Z tym że to nie jest Arya, tylko dziewczyna, która ją udaje. Bolton chce oficjalnie położyć łapę na Winterfell, a to jedyny sposób, by to osiągnąć. Prawdziwa Arya przebywa w Braavos, gdzie trenuje w Domu Bieli i Czerni.

Drugim ślubem otwierającym tom 5.2 „Pieśni Lodu i Ognia” jest uroczystość Daenerys i Hizdahra zo Loraqa. Ze strony Matki Smoków to małżeństwo z rozsądku i ma podłoże czysto polityczne. Po prostu chłop ma zapewnić Daenerys bezpieczeństwo w Meereen. Nie ma tam mowy o jakimkolwiek uczuciu - Matką Smoków kieruje stary, sprawdzony pragmatyzm.

Ochrona z kolei zdecydowanie przydałaby się Cersei, która za sprawą Wielkiego Wróbla wylądowała w lochu, gdzie czeka na proces za zbrodnie i cudzołóstwo. Również Tyrion nie ma lekko. Najpierw trafia w łapy handlarzy niewolników, a następnie zostaje sprzedany pewnemu grubasowi z Yunkai.

Aha... Zostali nam Jon i Stannis. Ten pierwszy przygotowuje się na przyjście Innych, a drugi prowadzi swoich ludzi na Winterfell w celu jego odbicia...

W sumie w „Tańcu ze smokami: Po uczcie” dzieje się sporo, ale raczej na płaszczyźnie politycznej. Nie ma tu widowiskowych scen jak w „Starciu królów”. Jest cisza przed burzą, a raczej wichrami... „Wichrami zimy”, które raczej nie nadejdą (dzięki, Martin, fani są ci wdzięczni!).

Ale i tak jestem pełen podziwu dla autora. Za to, że potrafił stworzyć cały świat, utkać go tak misternie i naszpikować bohaterami, którzy zapadają człowiekowi w pamięć. Martin jest mistrzem narracji. Może w dialogach bywa trochę zbyt drętwy, ale narracyjnie „Pieśń Lodu i Ognia” to majstersztyk. I nie inaczej wygląda to w drugiej części „Tańca ze smokami”.

Cała saga w dużej mierze opiera się na konfliktach między bohaterami, ale też na ich walce z samymi sobą. W „Po uczcie” jesteśmy świadkami chociażby zmagań Tyriona Lannistera, który lawiruje między kolejnymi zagrożeniami, ale już nie jako Królewski Namiestnik - postać wpływowa, doskonale odnajdująca się w pałacowych intrygach - lecz jako ścigany wygnaniec, człowiek, który stracił wszystko, nawet wolność.

Dalej mamy Daenerys Targaryen, próbującą pogodzić rolę idealistycznej królowej z brutalną polityką Meereen. Rzecz wydaje się wręcz niewykonalna, dlatego jesteśmy bardzo ciekawi, jak wybrnie z tego Matka Smoków.

No i Jon Snow... Ten z kolei nadal próbuje utrzymać neutralność. Czy oszukuje sam siebie? Moim zdaniem tak, bo mając obok Melisandre i goszcząc rodzinę Stannisa, któremu zawdzięcza ocalenie skóry, nie może już sobie pozwolić na pełną autonomię. Ale jego wewnętrzna walka nadal trwa, a mówią, że póki walczysz, wciąż jest nadzieja, więc może...

Tak, bohaterowie to absolutny literacki majstersztyk. Podobnie jak atmosfera panująca w „Tańcu ze smokami: Po uczcie”. Jest coraz zimniej i czuć zbliżające się zagrożenie. Powiedzenie Starków: „Nadchodzi Zima” wreszcie nabiera realnego wydźwięku i jedno jest pewne - wszyscy będą mieli przegwizdane.

No szkoda, że to koniec. Zwłaszcza że Wydawnictwo Zysk i S-ka naprawdę się postarało, robiąc to nowe wydanie z okładkami Macieja Łaszkiewicza. Ta saga, po pierwszych paskudnych okładkach i tych serialowych, wreszcie wygląda pięknie i aż chce się doczytać tę historię do końca. Niestety, jest bardzo duża szansa, że nigdy się to nie stanie. Niemniej wciąż gorąco polecam to, co jest, bo to naprawdę solidny kawał godnej uwagi fantasy. A że historia została urwana na ostatniej prostej... No cóż, w życiu nie można mieć wszystkiego.

tytuł oryginalny: A Dance with Dragons 2: After the Feast (2011)
autor: George R.R. Martin

tłumaczenie: Michał Jakuszewski
ilustracja na okładce: Maciej Łaszkiewicz
cykl: Pieśń Lodu i Ognia | Tom 5.2
ISBN: 978-83-8335-652-5

wydawnictwo: Zysk i S-ka

ilość stron: 684

oprawa: twarda

rok wydania: 2026 

gatunek: fantasy

ocena: 💀💀💀💀💀💀💀❌❌❌ 7/10

| 🤝 recenzja powstała w ramach współpracy barterowej z Wydawnictwem ZYSK I S-KA