📚 UKRADZIONE OCZY | Klaudia Zacharska
JEST MROCZNIEJ I BARDZIEJ NIEPOKOJĄCO
Złamanie klątwy Piranii Duszy rozwiązało tylko część problemów Latarenek. Dziewczyny zniwelowały bowiem skutek, ale wciąż nie poznały przyczyny. Zły czarnoksiężnik - Sepiowy Voldemort - nadal ukrywa się w cieniu i szuka sprawcy swojej porażki. Wie, że to jedna z dziewczyn, ale która konkretnie? Za wszelką cenę stara się to ustalić. Wysyła więc szpiegów - kolejnych nieszczęśników owładniętych klątwą, a także tworzy potwora i prowokuje Maję, River oraz Polę do działania...
„Ukradzione oczy” to druga odsłona cyklu „Latarenki”, młodzieżowej serii autorstwa Klaudii Zacharskiej - babki od całkiem dorosłych horrorów i fantastyki. Twórczyni m.in. „Sepii”, „Nieśmiertelnych” czy „Przeklęte trumny zawsze są zamknięte”. W marcu 2025 roku zadebiutowała jako autorka literatury young adult. Właśnie wtedy ukazała się „Pirania Duszy”, tom otwierający cykl „Latarenki”, a już osiem miesięcy później do księgarń wskoczyły „Ukradzione oczy”.
Wiecie, nie jestem jakimś wielkim specjalistą ani oddanym czytelnikiem literatury dziecięcej i młodzieżowej, choć zdarza mi się po nią sięgać. W tym roku po raz pierwszy zabrałem się za „Harry'ego Pottera”, mam też za sobą „Niesamowity dom Pani Peregrine” oraz „Tajemnice Lost Lake”. Dla mnie liczy się przede wszystkim dobra historia, a nie jej klasyfikacja wiekowa. To rzecz drugorzędna, bo literatura dla młodszych czytelników wcale nie musi być głupiutka i naiwna. Udowadnia to Klaudia Zacharska, która tworzy fabuły z myślą o inteligentnym młodym czytelniku (także tym młodym duchem), niełatwym do zadowolenia byle czym. Takim, który chce, aby autor traktował go poważnie, zamiast serwować mu kolejną bajeczkę w stylu „Walter - pierdzący pies” czy „Długa podróż Pana Kupy”. Oczywiście żadnej z nich nie czytałem. Po prostu znalazłem w sieci listę najgłupszych książek dla dzieci i się teraz mądrzę. 😂
Klaudia podchodzi do swoich czytelników jak do młodych dorosłych i to jest naprawdę fajne. W konsekwencji dostajemy dojrzałą fabułę o nastolatkach, które mają własne pasje, problemy, lęki, troski i słabości, ale jednocześnie drzemie w nich ogromna siła napędzana przede wszystkim mocą przyjaźni. Każda z dziewczyn jest inna, a różnice między nimi bywają naprawdę skrajne. Maja ma w sobie magię, pozostałe nie. Majka i River to mole książkowe, podczas gdy Pola zdecydowanie bardziej woli aktywność fizyczną. A jednak te odmienności działają niczym dwa przeciwne bieguny magnesu - sprawiają, że dziewczyny przyciągają się nawzajem i wspólnie chcą stawić czoła złu, które na razie pozostaje bezimienne. A one bardzo chcą poznać jego prawdziwe oblicze.
Odniosłem wrażenie, że „Ukradzione oczy” są może ciut wolniejsze, ale za to znacznie mroczniejsze od „Piranii Duszy”. Już od pierwszych rozdziałów towarzyszy nam niepokój. Ma on uśmiech Pennywise'a i przebiegłość Freddy'ego Kruegera. Jest niczym jad sączony prosto do żyły nielubianej teściowej. Poczucie zagrożenia staje się wszechobecne i szybko zdajemy sobie sprawę, że główne bohaterki znalazły się na celowniku mrocznej siły, która zadomowiła się w Sepii. Latarenki nie zamierzają pozwolić, by Zło bezkarnie brykało po ich miasteczku. Problem w tym, że nie wiedzą, z kim tak naprawdę mają do czynienia. Próbują odkryć jego tożsamość, przenosząc się do Limbo. To takie Upside Down - alternatywny wymiar istniejący równolegle do rzeczywistego świata. W tym przypadku stanowi mroczne odbicie Sepii. To właśnie tam rozgrywa się znaczna część akcji „Ukradzionych oczu”, a Maja i River muszą zmierzyć się z czarną magią.
W świecie rzeczywistym wcale nie jest łatwiej. Dziewczyny są śledzone i obserwowane, a do tego muszą stawić czoła potworowi zlepionemu z pająków, robaków i gryzoni. Swoją drogą, Klaudia miała świetny pomysł na tego stwora. Nie odczuwam lęku przed żadnym ze stworzeń tworzących jego poszczególne części, ale podczas lektury opisów zmagań Latarenek z tym... tym czymś przechodziły mnie ciarki. No, kawał dobrej potworności!
Klaudia serwuje nam kolejną wciągającą historię o trójce zwyczajnych nastolatek, które muszą zmierzyć się z rzeczami niezwyczajnymi. Przyjaźń i poświęcenie są ich orężem, a nie od dziś wiadomo, że to potężna broń. „Ukradzione oczy” to zgrabna mieszanka horroru i fantastyki w wersji light. Powieść adresowana przede wszystkim do młodszych nastolatków, ale niejeden dorosły również będzie się przy niej dobrze bawił. Bo czy ja narzekam? No niekoniecznie, a mam prawie cztery dychy na karku. Inna sprawa, że w głowie nadal mam coś między dwunastką a trzynastką, ale to już zupełnie inna historia. 😂
Także kończę i czekam, aż przyślą mi trzeci tom, który zresztą - nie chwaląc się - już zamówiłem.
Komentarze
Prześlij komentarz