📚 JUŻ MNIE NIE OSZUKASZ | Harlan Coben
Minęło osiem miesięcy od momentu, gdy ostatnio sięgnąłem po powieść Harlana Cobena. Było to „Bez pożegnania” z 2002 roku. Tym razem postanowiłem wybrać nieco nowszą historię, wydaną pierwotnie w 2016 roku, w której Coben odchodzi od motywu zaginięcia, by dać nam pełną emocji grę pozorów i śledztwo mające ustalić, dlaczego Joe Burkett - młody mąż i ojciec - musiał zginąć na oczach swojej żony.
Maya Stern to wdowa po Joem, była żołnierz US Army, doskonały pilot i strzelec. Walczyła w kilku misjach, po czym musiała odejść z wojska w atmosferze skandalu. Stało się to zresztą stosunkowo niedawno, tuż po śmierci jej siostry Claire, która została brutalnie zamordowana we własnym domu przez włamywaczy. Teraz, kilka miesięcy później, podczas wieczornego pikniku w Central Parku, bandyci w kominiarkach zastrzelili męża Mai. Kobieta została sama z malutką córeczką i pytaniami, które wciąż pozostają bez odpowiedzi.
Dodatkowych znaków zapytania przybywa, gdy Maya, przeglądając nagranie z kamerki wbudowanej w elektroniczną ramkę, widzi, jak Joe - już po swojej śmierci - podczas jej nieobecności wchodzi do salonu i, jak gdyby nigdy nic, bawi się z ich córką. Z dzieckiem była wówczas opiekunka. Kiedy Maya próbuje się z nią skonfrontować, kobieta pryska jej gazem w twarz i ucieka, zabierając po drodze kartę pamięci z nagraniem. W dodatku Maya odkrywa, że jest śledzona, a jej siostra przed śmiercią chciała ujawnić rodzinne brudy Burkettów. Wkrótce detektyw prowadzący śledztwo w sprawie morderstwa Joego odkrywa, że mężczyznę i jego szwagierkę zastrzelono z tej samej broni. Czy to możliwe, że potężna familia pozbyła się nie tylko siostry Mai, ale również jednego ze swoich?
Coben zawsze potrafi przyciągnąć uwagę czytelnika, przytrzymać go w uścisku aż do samego końca i „Już mnie nie oszukasz” nie jest tu wyjątkiem. Tajemnica goni tajemnicę, a autor bardzo umiejętnie odkrywa przed nami kolejne elementy układanki. Sama intryga, orbitująca wokół dwóch - na pozór - niepowiązanych ze sobą morderstw, popełnionych w odstępie kilku miesięcy, powoli się zacieśnia, a główna bohaterka odkrywa coraz więcej. Dowiaduje się między innymi, że jej siostra miała tajny telefon i najprawdopodobniej chciała pogrążyć rodzinę Joego, dla której pracowała. Maya domyśla się, że Burkettowie mają wiele za uszami, i postanawia podążyć tropem siostry.
Maya to chyba jedna z ciekawszych postaci stworzonych przez Harlana Cobena. Przede wszystkim autor przedstawia swoją główną bohaterkę jako osobę niewiarygodną dla otoczenia - głównie za sprawą PTSD i traumatycznych przeżyć z czasów służby wojskowej. Przez długi czas zarówno czytelnik, jak i sama Maya zastanawiają się, czy to, co widziała na nagraniu, jest prawdą, czy może wytworem jej udręczonego umysłu. Ci, którym zdradziła, co zobaczyła, są wręcz przekonani, że ma do czynienia z czymś w rodzaju halucynacji. Tymczasem pogrążona w żałobie po stracie siostry i męża Maya, pomimo traum, które przywiozła ze sobą z wojska, pragnie odkryć prawdę, a przy okazji ochronić najbliższych, którzy wciąż pozostali przy życiu.
W „Już mnie nie oszukasz” Coben porusza kilka ważnych tematów. O zespole stresu pourazowego i traumie już wspominałem, ale Harlan sięga również po motyw nowych technologii, który wykorzystywał już niejednokrotnie do budowania swoich intryg. Tym razem pojawiają się ukryte kamery, hakerstwo, cyfrowe ślady oraz deepfake. Mamy też wątek bogatych i uprzywilejowanych elit, które za wszelką cenę i wszelkimi możliwymi sposobami chronią swoje nazwisko, reputację i majątek. Coben stawia również pytania o moralność, a ten motyw czyni z głównej bohaterki postać tragiczną - przepełnioną żalem i wyrzutami sumienia, rozdartą między dobrem a złem, prawdą a kłamstwem, sprawiedliwością a prawem; prawem, na które nie zawsze można liczyć.
„Już mnie nie oszukasz” to kolejny przykład tego, że Coben doskonale wie, jak budować napięcie i dawkować informacje, by czytelnikowi trudno było odłożyć książkę na bok. Nie wszystkie rozwiązania fabularne muszą oczywiście każdego przekonać, ale trudno odmówić autorowi sprawności w prowadzeniu historii. Kolejne sekrety, rodzinne brudy, fałszywe tropy i pytania o to, komu właściwie można zaufać, tworzą mieszankę, która działa przede wszystkim jako solidny thriller. A kiedy wreszcie wszystkie elementy układanki zaczynają wskakiwać na swoje miejsce, pozostaje satysfakcja z dobrze poprowadzonej intrygi. Coben może i nie odkrywa tutaj Ameryki, ale po raz kolejny udowadnia, że w swoim fachu jest naprawdę dobry.
Komentarze
Prześlij komentarz