MROCZNE STRONY

  serial na podstawie powieści JUŻ MNIE NIE OSZUKASZ Harlana Cobena Czasami odnoszę wrażenie, że Netflix wybiera filmowców do swoich produkcji w wyniku losowania, że zarząd tej korporacji składa się z ludzi, którzy ze sztuką filmową nie mają wiele wspólnego i tylko czasami, przez zupełny przypadek, udaje im się nakręcić coś fajnego, coś, co z przyjemnością można obejrzeć. W przypadku ekranizacji powieści Harlana Cobena mamy podobną loterię. Weźmy chociażby francuski serial „Bez pożegnania” - fatalny scenariusz, który wykastrował książkę i zostawił tylko jakieś popłuczyny wymieszane z breją poprawności politycznej. Jednak trzy lata później ten sam Netflix zdecydował się zekranizować „Już mnie nie oszukasz” i zlecił to Brytyjczykom, powierzając napisanie scenariusza jednemu człowiekowi - Tomowi Farrelly’emu. I wiecie co? Pomimo lekkiego przesolenia, to był dobry wybór! Czy raczej ślepy los, jeśli oni faktycznie losują tych filmowców. 😁 Farrelly nie ma jakiegoś wielkiego doświadczeni...

  film na podstawie powieści ZIELONA MILA Stephena Kinga Niewiele jest ekranizacji powieści Stephena Kinga, które potrafią dorównać literackiemu oryginałowi. King chyba zresztą nigdy specjalnie nie przywiązywał wagi do jakości filmów powstających na podstawie jego prozy, bo gdyby było inaczej, zapewne kilka razy mocniej zastanowiłby się, komu powierza swoje książki. W przeciwnym razie nigdy nie zgodziłby się, żeby kilka jego tekstów sfilmował Mick Garris - prawdopodobnie jeden z najgorszych współczesnych reżyserów horrorów klasy B. Na szczęście tym razem swoich paluchów w tym projekcie nie maczał.

KIEDY FIKCJA UDAJE WSPOMNIENIA Jak co roku, w sierpniu wydawnictwa zalewają nas książkami o Powstaniu Warszawskim. Jedne są bardziej wartościowe, inne mniej. Jedne oferują literaturę faktu pisaną przez historyków, inne stawiają na beletrystykę. Powiem szczerze: nie lubię powieści historycznych osadzonych w realiach II wojny światowej. Zbyt często wojna staje się w nich pretekstem do infantylizowania przeszłości, spłycania jej, a niekiedy wręcz zakłamywania. Dlatego beletrystyki wojennej raczej unikam.

NIE UFAJ TEMU CO WIDZISZ  Minęło osiem miesięcy od momentu, gdy ostatnio sięgnąłem po powieść Harlana Cobena. Było to „Bez pożegnania” z 2002 roku. Tym razem postanowiłem wybrać nieco nowszą historię, wydaną pierwotnie w 2016 roku, w której Coben odchodzi od motywu zaginięcia, by dać nam pełną emocji grę pozorów i śledztwo mające ustalić, dlaczego Joe Burkett - młody mąż i ojciec - musiał zginąć na oczach swojej żony.

  BURZA, KTÓRA OBUDZIŁA PRZESZŁOŚĆ Ja pierdzielę... Znowu skwar, znowu pot po... Po czym leci, każdy się domyśla. Tak, po plecach. Ale wiadomo, na plecach źródełko się nie kończy - płynie dalej, aż do, ku*wa, Wielkiego Kanionu. Może jednak dobrze, że pogoda daje nam dziś taki wycisk, bo przynajmniej łatwiej wczuć się w atmosferę, jaka panuje w „Mieście burz” Michała Śmielaka, czyli drugim tomie cyklu z komisarzem Brunonem Kowalskim.

LATARENKI ROZŚWIETLAJĄ MROK Klaudia Zacharska kojarzy się głównie z ciekawymi, wciągającymi historiami z dreszczykiem, ale przeznaczonymi dla dorosłych. „ Kantata ”, „ Sepia ”, „ Nieśmiertelni ” czy „ Przeklęte trumny zawsze są zamknięte ” - choć pojawiają się w nich dziecięcy bohaterowie, którzy często odgrywają ważne role - raczej nie są książkami, które przeczytalibyście dzieciom przed snem. No chyba że było wyjątkowo niegrzeczne, a Wy, w przypływie niepohamowanego okrucieństwa, chcecie, żeby narobiło w portki. 😄

  TWIN PEAKS NAD WISŁĄ Lato to dobry czas, aby nadrobić książkowe zaległości. Zwłaszcza gdy w swoich długich momentach przypomina jesień. Żeby nie było - ja nie narzekam. Wręcz przeciwnie. Taka aura sprawia, że czuję się dobrze. Nie znoszę za to upałów i czasem tak sobie myślę, że chyba w poprzednim życiu mieszkałem w Skandynawii...

FANTASY SPRZED 2740 LAT C hyba pisanie o klasyce w upalny letni dzień powinno być sportem ekstremalnym. Treningi należałoby poprzedzić kompleksowymi badaniami lekarskimi, testami wydolnościowymi i Bóg wie czym jeszcze. Ale nawet bez tego spróbuję opowiedzieć Wam o „Odysei” Homera możliwie prosto, bez zbędnego analizowania każdej księgi i każdej strofy.

RODZINNE TAJEMNICE ZAMKNIĘTE MIĘDZY STRONAMI Wreszcie znalazłem chwilę, aby opowiedzieć Wam o pewnej wyjątkowej książce, i mam nadzieję, że nikt ani nic nie odwiedzie mnie teraz od komputera. Mimo że minęło już kilka dni, odkąd odłożyłem ją na regał, ta opowieść wciąż we mnie rezonuje, przywołując emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury. Dzisiaj opowiemy sobie o powieści "Pamiętam tylko ogień" Anny Musiałowicz. To książka z 2025 roku wydana przez PulpBooks. Fanem tego wydawnictwa raczej nie zostanę i to z kilku powodów, ale nie chciałbym poświęcać wydawcy zbyt wiele uwagi. Wystarczy, że powiem, iż Ania zasługuje na to, by trafiać lepiej, i trzymam kciuki, aby przy każdej kolejnej książce właśnie tak się działo.

  NIE ODKŁADAJ ZACHARSKIEJ NA PÓŹNIEJ Minęły ponad trzy lata, odkąd ostatni raz sięgnąłem po książkę Klaudii Zacharskiej. Byli to " Nieśmiertelni ", których miałem przyjemność objąć patronatem. Później jakoś tak się złożyło, że z jednej strony trochę odszedłem od grozy, z drugiej zaś natłok nowych książek trochę mnie przytłaczył, więc tę Klaudię zawsze odkładałem "na później", a potem jeszcze na później i jeszcze... tak pyknęły trzy lata. W sumie szmat czasu. Klaudia zdążyła umościć się w nowym wydawnictwie i nastukała sześć kolejnych powieści. Ale przyszło lato, więc to dobry moment, aby przedsięwziąć nowe postanowienia. Wiecie, z tych noworocznych bardzo często nic nie wychodzi, więc wpadłem na pomysł, aby mniej lub bardziej ambitne plany snuć co pół roku. Czy to w czymś pomoże? Pewnie nie, ale przynajmniej przyczynię się do tego, że piekło będzie lepiej wybrukowane. A co tam, dołożę kilka kostek dobrych chęci i... niech się kręci. 😉