MROCZNE STRONY

  film na podstawie opowiadania TELEFON PANA HARRIGANA ( Jest krew... ) Stephena Kinga Do produkcji Netflixa podchodzę trochę jak pies do jeża - bardzo ostrożnie i już zawczasu powarkując, bo dobrze wiem, że ta fabryka kiczu i tandety ma bardzo niewiele wartościowych treści w swoim portfolio. Nawet znakomitą markę potrafią koncertowo spieprzyć, nie potrafią - albo zwyczajnie nie chcą - udźwignąć produkcji stricte historycznych czy takich o podobnym zabarwieniu, a chora poprawność polityczna urosła u nich do rangi religii, czy raczej toksycznego sekciarstwa. Mimo to chciałem zobaczyć "Telefon pana Harrigana", bo z drugiej strony scenariuszem i reżyserią zajął się John Lee Hancock, twórca „Wielkiego Mike’a” - jednego z najlepszych, moim zdaniem, filmów pierwszej dekady XXI wieku. „Telefon pana Harrigana”, podobnie jak „Wielki Mike”, potrzebował twórcy, który potrafi pokazać na ekranie uczucia. Czy to się udało? Niby tak, ale po Hancocku spodziewałem się większej energii. W pr...

Miesiąc temu, przy okazji wieszania psów na „Bastionie” (łooo matko, jakie to było złe, jakie nudne!), postanowiłem zrobić sobie dłuższą przerwę od Kinga i jego twórczości. Konsekwencja nie jest jednak moją mocną stroną, bo gdy tylko na Prime Video pojawiło się „Życie Chucka”, od razu postanowiłem wrócić do całego zbioru „Jest krew…”, który czytałem jakieś pięć lat temu i który - jak pamiętam - całkiem mi się podobał.

  film na podstawie powieści DZIEWCZYNA Z POCIĄGU Pauli Hawkins Niedawno wreszcie przeczytałem kultową „Dziewczynę z pociągu”, więc poszedłem za ciosem i przypomniałem sobie jej ekranizację. Lata temu widziałem ten film i - na szczęście - nic już z niego nie pamiętałem, dzięki czemu mogłem cieszyć się po wieścią i na nowo podejść do samej ekranizacji. Film zawsze jest dodatkiem i okazją do tego, żeby trochę popsioczyć. Dziś też nie będzie różowo, bo w porównaniu z książką Pauli Hawkins ekranizacja - skądinąd dość wierna - jawi się raczej jako coś bardzo przeciętnego.

Na pewno wszyscy pamiętacie jeszcze, jak w 2015 roku świat dostał czytelniczego świra na punkcie „Dziewczyny z pociągu” . To była jedna z tych niewielu powieści, o których ludzie gadali „w tramwaju”. Rok później wyszła ekranizacja i nastąpił absolutny wysyp thrillerów z dziewczyną w tytule. Podobnego pierdolca dostały polskie grafomanki po sukcesie tego wysrywu Blanki Lipińskiej - nagle każda zaczęła pisać gangsterskie porno. Ale w tym przypadku, jak i w przypadku „dziewczyn”, trend nie utrzymał się długo, a sukcesu nie dało się zdublować.

  film na podstawie powieści OSOBLIWY DOM PANI PEREGRINE Ransoma Riggsa Właściwie Tim Burton to pewniak, jeśli chodzi o przyzwoitą filmową rozrywkę. Do tego jego dzieła są dość specyficzne, często nieco przerysowane, jak chociażby „Edward Nożycoręki”, „Batman” czy - omawiany przeze mnie trzy lata temu - „Jeździec bez głowy” . „Osobliwy dom Pani Peregrine” na swój sposób również jest oderwany od rzeczywistości, ale tu akurat w dużej mierze wynika to z tekstu źródłowego, jakim była powieść Ransoma Riggsa pod tym samym tytułem.

  ● MARZENIA W OGNIU, WŁADZA W POPIELE  ● Starzy bohaterowie powracają - chciałoby się powiedzieć: do łask, ale łaskawość George’a R.R. Martina obrosła już niesławnymi legendami. „Taniec ze smokami: Marzenia i pył”, czyli pierwsza część piątego tomu cyklu „Pieśń Lodu i Ognia”, to przede wszystkim opowieść o konsekwencjach zdobycia i utraty zarówno władzy, jak i przywilejów. Daenerys Targaryen władzę zyskuje. Jej imperium się rozrasta, ale wraz z nim mnożą się wrogowie i problemy, których nie da się rozwiązać ogniem smoków. Podbój okazuje się prostszy niż rządzenie, a dobre intencje nie wystarczają, by utrzymać pokój. Jej rozdziały mają w sobie gorycz - jakby każdy krok naprzód odbywał się kosztem czegoś cennego.

  serial na podstawie powieści ŻĄDLAK   Roberta McCammona Na "Filiżankę" trafiłem kompletnym przypadkiem. Od dawna zalegała na „Mojej liście” w SkyShowtime i pewnie nadal by tam gniła, gdybym z nudów nie zajrzał na Filmweb . Tam dowiedziałem się, że to serial luźno -  bardzo luźno  - oparty na powieści "Stinger" Robert McCammon a, znanej u nas jako " Żądlak" . I już na tym etapie warto jasno powiedzieć: „luźna adaptacja” to tu eufemizm. W praktyce mamy do czynienia z sytuacją, w której ktoś przeczytał streszczenie książki, po czym postanowił zrobić zupełnie inny serial .

  ◉ TRZY HISTORIE, JEDEN ŚWIAT. "RYCERZ SIEDMIU KRÓLESTW" WRACA W PIĘKNYM WYDANIU  ◉ W historii Westeros kryje się wiele niezapisanych kart, a - jak nam wszystkim wiadomo - George R.R. Martin zapisuje je w swoim tempie czyli powoli. Od 2011 roku utknął na "Wichrach zimy" i wygląda na to, że jeszcze długo nie ujrzymy przedostatniej części "Pieśni Lodu i Ognia" , nie mówiąc już o jej finale. Ale gdzieś po drodze, w czasach gdy kształtowały się fundamenty Westeros, Martin stworzył kilka spin-offów. Był to między innymi "Ogień i krew" , na motywach którego powstał serial  "Ród smoka ", a także trzy nowele rozgrywające się sto lat przed wydarzeniami opisanymi w "Grze o tron" , opowiadające o wędrownym rycerzu Duncanie Wysokim i jego giermku Jaju.

film na podstawie opowiadania SANATORIUM POD KLEPSYDRĄ   Brunona Schulza „Sanatorium pod klepsydrą” braci Quay to film, który od pierwszych minut uwodzi formą. Zdjęcia, dźwięk i muzyka tworzą gęsty, lepki klimat snu na jawie, a zabawy światłocieniem skutecznie budują poczucie niepokoju i zawieszenia w czasie. Schulzowska materia - manekiny, mechanika, rozpad rzeczywistości - zostaje tu przełożona na język czysto wizualny z dużą wrażliwością i wyczuciem nastroju. Problem pojawia się jednak tam, gdzie kończy się etiuda, a zaczyna pełny metraż. Bracia Quay, mistrzowie krótkiej formy, zdają się nie do końca mieć pomysł, jak tę hipnotyczną estetykę udźwignąć przez ponad godzinę. Powtarzające się sekwencje i zapętlone ujęcia - nawracające po kilkanaście razy - zamiast pogłębiać sens czy emocje, sprawiają wrażenie zabiegu czysto technicznego, służącego raczej „nabijaniu czasu” niż budowaniu znaczeń. Trans ustępuje miejsca znużeniu.

  ◉ THRILLER, KTÓRY SAM SOBIE PODCINA FABULARNE NOGI  ◉ Thriller psychologiczny, niejako z definicji, nastawiony jest na bohatera. To on stanowi fundament opowieści, a historia bywa jedynie tłem, pretekstem do narodzin postaci. Taka postać powinna być wielowarstwowa, niczym cebula - albo Shrek - w każdym razie czytelnik powinien chcieć ją poznać, zanurzyć się w jej życiu i z wypiekami na twarzy śledzić jej losy. Oczywiście sama historia także jest ważna, bo to z kolei podstawa każdego klasycznego thrillera. Fabuła powinna być zagmatwana, ale nie chaotyczna. Między jednym a drugim istnieje jednak bardzo cienka granica - taka z pojedynczej płyty kartonowo-gipsowej - i wystarczy lekkie kopnięcie, by powstała wyrwa, przez którą wlewa się chaos. Niestety, w najnowszej powieści Sylwii Bies „Echo kłamstw” takich momentów, takich wyrw wywalonych kopniakiem, jest sporo, łącznie z zakończeniem, które skutecznie próbuje zatrzeć dobre wrażenie z pierwszych kilkudziesięciu stron.